چشمان .من در نبودت اسير بارندگي ايست

 جاي مشکوک وخالي تو نشاني از تو ندارد ارمغان بر دلم

 نمي دانم که هستي چه هستي وکجا گرمي خواهي مرا نزديک آي

 بگو از خود تا بدانم راز تو بگو از دلت گردش پرواز تو

 تا بدانم در ديار قلب تو محفل من را کجا کردي مکان

 ميدهي گر تو امان راست گوي که راست گويم مکن هرگز گمان

 دور کن هر تاريکي ونهان بگشاي در قلب خويش وتوکل بر مهربان
 

                      گریه مكن يارا شايد كه نصيب است اين بي پنا هی

                      ده دستت به دستم دستي كه پاک است زهر ريايي

                    گرجه نيست مالمان زاين كلبه رنگين پوچ  دورنگی

                    داريم خدايي كه داده دل شاكر هست !!؟  به زين قشنگی؟

                        درسكوتت پيداست كه توهم  مثل من بي نوايي

                                  رنجیده به مثل من ز بی وفایی

یا که رنج گران است ونداری تو هم پناهی

یا که شاید در عشق دلبرت کردی جان فدایی

گر هر چه هستی جملگی زمایی ومثل مایی

                                 پس

                       بيا رويم دست به دست  دور زين كوجه خاكي

                      بنويسيم در دل تاريك تو كتاب قصه اين سياهي

                          تا بدانند كه چه سخت است راز این جدایی

قصه اين دل راه زكوي تو نبرد  ساقي 

                                                  نامه من نامه حق است راهش ندهند به هر باغي

شكسته دلم را ميخراشانند هر كس گناه تو نیست

                                                       در رنجاندن من اظهارهمه است به بي كناهي

 خلوت خویش  می کشاند می روم وندانسته بر گوشه بستر می گزینم وبه غروب

 طولانی آفتاب خیره می شوم مبهوت وگم شده حال خویشم میخواهم چشمانم

 بر هم بزارم سنگینی عجیبی مرا به خود گرویده باغروب آفتاب دوباره نوری متمتایل

 به سبز پشتوانه خورشید آسمان قلبم را دگرگون می کند وناگه همه جا سبز میشود

رفته اي ونگاهت همچنان چشمانم را می آزارد

رفتی وقلب من همچنان زدوری تو باران اشکش می بارد

...

بی صدا رفتی ولی در نگاه خسته من صدای عالم

 زدوریت می نالد... حال رسیدی به خانه تنهایی من ولی

 می بینی که دیر است چون مرگ در جسم من است که میبالد.. 

ای دل  گفتی که عاشقی را در تو نباشد دگـر یاد

پس قصه چیست که دوباره دادی همه چیز بر باد

ای که در چشمان بلبل می سرایی ناز خویش

مباش مغرورو  

بدان که عــمر را نیست چـند صــــــباح بـیش

شیفتگی را دیده درکار نـیست         عشق را در غرور در بار نیست

مهرورزان را فتنه در پندار نیست       عشق رابهانه از هیچ یار نیست

 بدانجا میخانه سرایی بود نا خواسته داخل شدم. هیاهویی بود و هـــر کس

 در سرای خویش میخواند ودم از عشق را هر کدام به نــــحوی به نمایـــش

 میگذارد. همه غرق در تمنا دل وخوشحل بودند مــرا هـــم در آن میان جایی

پیدا شد. نشستم و به نظاره ایشان دل را کمی سیقل بخشـــیدم. که نـاگـه

چشمان خسته ام مرا به چشمان خیره به خویش پیوند داد چــندان بدان یک

لحظه توجه نکردم اما وقتی که نظر بردیده دوباره بنهادم دیدم که همی مرا

با چشمانش دارد به رقص روزگار در می آورد گفتم ای دل نیست تورا در این

 غریبی که بدنبال حبیب گردی تو باید زین دیار بگذری ونگه را دوباره به جــمع

 میخانگان دوختم ولی دیدم که بازهم نگاهش مرا به بازی میگیرد گــم شـده

 نگاه او بودم که ناگه برخیزیدوبا اشاره چشمانش مرا به خلوت بخواند وقتی

 که بخودآمدم دیدم که دستم در دست اوست ودارد از خویش قصه سـرایی

 میکند ومیگوید من همچنان درسکوت خویش اورا همراهی میکنم.

                       در این غربت نه یاری ونه خویشی

                                                     بیـا دل که گـیریـم راه درویشـی

ومرادرحیرت اعمالش چنین سردرگم مداوای دردهای بی پایان  بی کسی

 رها ساخته است انتظار به قله رسیدن من پا برهنه را داغون کرده کرده

ولی بازهم یاراز تو شکایتی نیست گر چه تویی باعث  هرچیز جبروهجران

تو را در آغوش خواهـم گرفت وسلام بی جوابـم را با خش خش برگـــهای

درختــان باغ سر سبز عشق کامل می کنم ودید نگاهم را با ستــاره های

 آسمان به مدارا وا می دارم تاکه شاید تو را به رحـم آرد از دیدن روزگاردل

 من وگـر نیاورد رنجی نیست چون ازنصـیب غافله بی کسان من هم بی

نصیب نخواهم شد  

بازهم در تنهایی خویش نشسته ام صدای کوچه های غریبی اند که مرا آزار

 می دهند در آن جا هیاهویست عظیم که همه صدای قلب مرا می شکـند

دراین هیاهواحساس من است که بمفت حراج گذاشته انداشکهایی بسیار

گرم ازچشمانم جاری ایست محوطه را گرمایی سخت پوشانده است آتش

افروخته شده بی تابم می کند. نی لبکی را بر می دارم و می سرایـــم.از

غمی که مرادر نوشتن غرق کرده است اماعجز را بر بیانم  حاکم گردانیده

است.وهمیشه مرا در خلوتگاهان به تیر می بندد. واحساسم را به حقارت

می کشاند بارها از او پرسیده ام .جوابم را در طوفان قلبم که مرا به زمین

چون اسیری که بر قلبش آهن ذوب شده گذارن به نمایش دنیــا می گذارد

 اماازتحمل به درآمده ام  ولب را بسته ام . آری همه این هیا هوهای غریب

در کوچه های سینه من است . وبلاوایی که دراین کوچه هاست از  دوران

نیست. تاری ایست از تاران خودم که پودم را به تمسخر گرفته است.

زندگی را راه دور است اما نزدیک تر از دور نیست

                  این کلبه بی سقف دنیارانوراست اماشبرنجورنیست

آدمی گر چه آزاد است اما قید و بند  بی زور نیست

      روزهای عمرصدسال راشوراست امامرگ راچشم کورنیست

از خود وزندگی

خسته ام

تو دیگر رنجم مده

کاش خواب دیشب حقیقت بود

      از من گذشتن را راه دور نیست

من مرده کردار توام

قلب مرده به غـم رنجور نیست

سالهاست که دنبال تو می گردم

غافـل از اینکه خـود گــم شده ام

    آری من بودم غریب و گم شده راه خود              

          خسته  آری خسته کردار خود

              خسته ازبی کسی ازغم وفریاد خود

                  کسم بود یک قلب او را هم که دلدار برد

                      حالا به چه باشم خوش به قلبی که با دلدار مرد

                            یا به کفن که اوهم مرا به خود نبرد

آری می دانم که می دانی حسرت قلبم درچیست ورویای زندگی من در چه محوطه ای

می بالدو می دانم که می دانی هوای آسمان دلم بی رنگ شده است ودیگرپرنده ای در

آن تکاپو نداردو...آری می دانم که از عطشـت به رنج من چشــمانم را می خواهی بارانی

 کنی آری از بغضی که درتوست هـم می دانم وبدان که از دانستنم اســت که به زندانـت

 گیرم اما من یک چیز را از تو بیش می دانم ...

           آخرش اگه دوست داشتین به انتها بروسنین یعنی بهم بگین نقاط نظرتون چیه

          اگه لطف کنین ممنون میشم

بدان گر از وجودت نمی دانســـتم وقلبـــت را نمی شناختم قصه حسرت قلب خود را به

 حصیر برگ های غـــریب در نمی اوردم  آری چون از تو می دانم دیگر از غـزل حاشـــیه

نمی نویسم وقصیده را خانه دل نمــی خوانــــــم ..چون خانه خویش را در وجود تو دیـده

 ام آری در چشمان تو حتی برای یک لحظه وبــدان درتمنای رسیدن به آن از تــــــکاپو باز

نخواهم ایستاد واز تو هیچ در طمع نیستم چون  من یک عاشقم.اما تو اعمــــالم را به هر

 چه توصیف می کنی آزادی اما بدان آنچه من الان بدنبالشم توآخر بـدان خواهی رســیدو

آنروز است که مرا بجویی  اما حــــیف...که آنروز شاید من روح به آسمــان کشیده ام آری

 آنروز خواهی دریافت که من در وصف چه بدنبال تو بوده ام گــر چه کلمه ای بیش نیست

آن اما معنی دنیا را دارد...اما نه دیگر

امروز آن را به لب نخواهم آوردتا خود بدانی حتی اگر در حسرتش بوی خاک را تجربه کنم 

بهار همیشه سبزعاشقی رابه امیدت درتنهازندان خزان عاشقان دل گیر کردم

تا تو بدانی 

امــا حیف که تو نه بویی از خزان بردی ونه امیدی به بهارآشنایی .............

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آری زندگی یک تجربه است         ماورای هر چه از مسئـــــله است

بودنش هر یک مرحله است      مرگ آخرش جواب هر مسئله است

از دوستان خواهش میکنم اگه خواستن در مورد عکس و نوشته نظر بدهند

ممنون می شوم.

                                                                           ولی بازهم به امیدت دراین قبر سر سپردم

ای آفتاب هستی وجود عشق در زلال ترین وشفاف ترین گفته های عاشقانه توراقسم

دادم تامبادا باگفته های شیـرنت مرا در دنیای عاشقی وابســته کنی وای مظــهرصــفا

وصمیمیت بروجودت قســم خوردم که تا نبودن جام شوکران از زهر عاشقــی به کـس

عشق نورزم ...اما حال در یافتم که عشق را نمی توان در یک کلمه<امدن> معنی کرد

 بلکه آری عشق همیشه بوده هست و خواهد بود.   

کاش ندیده بودم این دیار       

                             که عشقت بر دلم چنین میزند خوار

مردم از غم وغصه ات یار

                             پریشانحال وهمیشه گریانم وزار

بگریم زفراغت این لحظه هربار

                                  نمیدانم چه بودم  به حقت خطاکار

که این چنینم جزاباشدبدین نار

                                   وزعشقت اسیر هرچه غم در این دار

در غربت سرگردان بیگانه ونه هیچ جار

                                         بنالم گه به کوه وکوچه وگه به بازار

آری زغمت منم رسوا وبس زار

                                       رحم کن وآ وباش در حقم فداکار

بیا و مده بر دل بیش آزار

                                     بیا و باش چند لحظه برایم شفاکار

         که داده دوای دردم خدواند به دست تو ای یار

بسم الله الرحمن الرحیم

یا رب ساعدنی کما انت ساعد  المساعدین والله الیوم محتاج لک .

                                                     اکثر من ایام غیر ما ادری کیف اشرح لک حالی بصراحه ما شی شرح حقه و ما اقدر اشرحه .  هی انت  اعرف من

                                                        مشکلتی مشکلتی مب شی اقدر اخافه بس... یا رب ما ادری شو اطلب یعنی بصراحه ما ادری طریقی کیف

                                                            احسن فیا رب ساعدنی اللیله ابا اعرف یا ربی ارجوک ارجوک ساعدنی و خلینی فی طریقک انا انسان و

                                                     ظالم لنفسی  ادری انا غلطان بس بصراحه ما اقدر و احتاج لک ادعوک یا رب یا رب فاجبنی

به تو می گویم ای ساقی وصال هجر یاران برگویش چنین وجوابم آر"

                 بدان که من خود غریب بوده ام.ودردنیای غریبی قرب به تو را تمنا می کرده ام

 اما گر چه در دل میدانستم در دنیای غریبی برایت صدایم عجیب خواهد بود

                                                         اما خداوند می داند.....که چه شب هایی را با خیالت

 به طلوع غم انگیز بی پایان دیگری انتها داده ام 

                        وچه روزهایی را که در تمنایت به غروبهای حیرت آور حزین بسر رسانده ام 

وچه هزاران بار ازخودت در طلب آوردن گلی از بهار آشنایی بسر خورده ام

                                              وچه ایامی که بهار عشق را برایت به قلم تحریر در آورده ام 

 اما تو همچنان با غرور سر کش و خنده زهرآگینت مرا به امیدی به فردای دیگر

                                                        به آرامشی چند لحظه ای در خیالت گم می کرده ای 

وحال که می روی بس بگویم که من چه اشتباه دردیار تو بوده ام؟ آیا غریبی اســـت گناهم؟   

نبودم بی وفا  اما به دستانش گرفـــــــــــــتار   

                                                          نمی دانم زغمش به روز نالم یا شب تــــار

نمی دانم چه بر سینه زنم تیرزهرآلود یا خــــار 

                                                                 که بر این دل همه گشتند جـــفاکـــار

بگفتند غریـــــبه است که بر دل میزند خـــــــــار    

                                                            نگفتم آشنا کند گرفتارم بر خـــطه نــــــار

آری من نوجوانی دل سوخته از دیار کیهانی ام      

                                                                 خنده بر لب تا کس نداند راز تنهایی ام

آری من خودم آسمان وهم سجده پیشانی ام     

                                                                 آبادیی ســــبز اما غــرق در ویرانی ام

بوصــف حـالتم گر تو دانی ای عــــزیز من کی ام    

                                                                 نه غریب نه آشنا ونه از مرغان دیوانی ام

                   پس عزیزا بگو  در دیار عشق تو من کی ام